نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولي انقدر مشتاقم گلويم سوتکي باشد به دست کودکي گستاخ و بي پروا
و او يکدم و يکريز دم گرم خودش را سخت در گلويم بفشارد

عاشق ماندن هزار بار سخت تر از عاشق شدن است!

روزي مجنون پاي سگي را بوسيد
مردم گفتند :چرا؟
گفت: چون گاهگاهي كوي ليلي مي رفت.

شما خوابيده ايد وقتي مي ميريد بيدار مي شويد.(پيامبر اکرم(ص))

مردن امر ساده اي است
و از زندگي كردن بسيار آسانتر است
تمام خفقان مرگ
در مقابل يك شك
در مقابل يك حرص
در مقابل يك ترس
در مقابل يك كينه
در مقابل يك عشق
هيچ است
مردن امر ساده اي است
و در مقابل خستگي زندگي
چون سفري است كه
در يك روز تعطيل مي كنيم
و ديگر هرگز باز نمي گرديم !

«وقتي عاشق مي‌شيم تلاش مي‌کنيم چارديواري آدما رو بشکنيم بريم تو. يادمون ميره، چيزي که عاشقش شديم همون چهارتا ديوار بوده، نه آدم توش

هر كه در اين دنيا او را غمى نيست

يا كه آدم نيست يا در اين عالم نيست

دمي شنوي صداي اندوهم را؟
مي شنوي صداي بغضم را که با کوچکترين ضربه اي خواهد ترکيد
بايد گريست براي شاخه هاي شکسته بايد فرياد زد
به حال شقايق پرپر شده بايد اشک ريخت
با ديدن پروانه سوخته بايد گريست
براي چشم انتظاري عاشقان پنجره ها خالي است
هوا تنهاست
ستاره سرگردان است
خورشيد گريان است
محبت کجاست؟

درک کـــردن يعني رنــج کشيدن
(ارسطو)

تمام خرد انسان
در دو کلمه خلاصه مي شود:
صـــبر و امـــيد

درود به سپيده ! به امروز بنگر! زيرا زندگي است، نفس زندگي است، در زمان اندك آن واقعيت ها و دگردگوني هاي هستي شما نهفته است، شادماني رشد، شكوه عمل، عظمت انجام كارهاي بزرگ ، و ديروز جز يك رويا نيست، و فردا جز يك خيال، امروز اگر زيبا زندگي كني، ديروز تو سرشار از ، روياي شادماني خواهد بود، و فرداي تو تصويري از اميد، پس! به امروز خوب بنگر و به سپيده بگو: درود.

شب چو در بستم و مست از مي نابش كردم

ماه اگر حلقه به در كوفت جوابش كردم

ديدي آن ترك ختا دشمن جان بود مرا

گر چه عمري به خطا دوست خطابش كردم

منزل مردم بيگانه چو شد خانه ي چشم

آن قدر گريه نمودم كه خرابش كردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشي در دلش افكندم و آبش كردم

غرق خون بود و نمي مرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانه ي شيرين و به خوابش كردم

دل كه خونابه ي غم بود و جگر گوشه ي درد

بر سر آتش جور تو كبابش كردم

زندگي كردن من مردن تدريجي بود

آن چه جان كند تنم عمر خطابش كردم