من برای مدت درازی به یک سفر میرم و به احتمال زیاد ماه به ماه و شاید هم بیشتر بیام و آپ کنم

ولی از شما دوستان می خوام که تو این مدت منو تنها نذارید

ای تو بهترین دوستم خیلی دوستت دارم خانم س..... و از همه دوستان کمال تشکر را دارم

هيچ وقت خودت رو در گير عشق نکن به هيچ کس وهيچ چيز دل نبند وپايبند نشو عشق مثل تار عنکبوت وتو مثل پروانه اي.نذار بالهايت در اين حصار چسبناک گير کنه که در ان صورت زندگيت تباه ميشهیک

 سازنده ترین کلمه گذشت است ... آن را تمر ین کن.                   پر معنی ترین کلمه ما است ... آن را به کار ببر.                                        

عمیق ترین کلمه عشق است ... به آن ارج بنه.                          بی رحم ترین کلمه تنفر است ... از بین ببرش.

سرکش ترین کلمه هوس است ... با آن بازی نکن.                      خود خواهانه ترین کلمه من است ... از آن حذر کن.

نا پایدار ترین کلمه خشم است ... آن را فروببر.                         بازدارنده ترین کلمه ترس است... با آن مقابله کن.

بانشاط ترین کلمه کار است... به آن بپرداز.                             پوچ ترین کلمه طمع است... آن را بکش.

سازنده ترین کلمه صبر است.... برای داشتنش دعا کن               روشن ترین کلمهامید است.... به آن امیدوار باش.

ضعیف ترین کلمه حسرت است.... آن را نخور.                      توانا ترین کلمه دانش  است.... آن را فراگیر.

محکمترین کلمه پشتکار است.... آن را داشته باش.                سمی ترین کلمهغروراست.... بشکنش.

سست ترین کلمه شانس است.... به امید آن نباش.                 شایع ترین کلمه شهرت است... دنبالش نرو.

لطیف ترین کلمه لبخند است... آن را حفظ کن.                    حسرت انگیز ترین کلمه  حسادت است... از آن فاصله بگیر.

ضروری ترین کلمه تفاهم است... آن را ایجاد کن.               سالم ترین کلمه سلامتی است... به آن اهمیت بده.

اصلی ترین کلمهاطمینان است... به آن اعتماد کن.               بی احساس ترین کلمه بی تفاوتی است... مراقب آن باش.

دوستانه ترین کلمه  رفاقت است... از آن سواستفاده نکن.     زیبا ترین کلمه  راستی  است... به آن رو راست باش.

 

دعاهایت را بنویس

 
  نفس که مي کشم ، با من نفس مي کشد .قدم که برمي دارم، قدم برمي دارد.اما وقتی که می خوابم ، بيدار می ماند تا خوابهايم را تماشا کند.او مسئول آن است که خوابهايم را تعبير کند.او فرشته من است، همان موکل مهربان.اشک هايم را قطره قطره می نويسد.دعاهايم را يادداشت می کند.
 
آرزوهايم را اندازه می گيرد و هر شب مساحت قلبم را حساب مي کند و وقتی که مي بيند دلتنگم ، پا در ميانی مي کند و کمی نور از خدا مي گيرد و در دلم مي ريزد،تا دلم کوچک و مچاله نشود.
 
به فرشته ام ميگويم:از اينجا تا آرزوهای من چقدر راه است؟من کی به ته رويلهايم ميرسم؟ميگويم:من از قضا و قدر واهمه دارم.من از تقدير ميترسم.از سرنوشتی که خدا برايم نوشته است.من فصل آينده را بلد نيستم.از صفحه های فردا بيخبرم. ميگويم:کاش قلم دست خودم بود....کاش خودم مينوشتم.....
 
فرشته ام به قلم سوگند مي خورد و آن را به من مي دهد و مي گويد:بنويس.هر چه را که مي خواهی... بنويس که دعاهايت همان سرنوشت توست.تقدير همان است که خودت پيشتر نوشته ای...
 
شب است و از هزار شب بهتر است.فرشته ها پايين آمده اند و تا پگاه درود است و سلام.قلم در دست من است و مي نويسم.مي دانم که تا پيش از طلوع آفتاب تقديرم را خدا به فرشته ها خواهد گفت.